انتخاب بین FDM و رزین یک انتخاب سلیقهای نیست؛ به کاربرد قطعه برمیگردد. در ادامه سه معیاری را مرور میکنیم که در عمل تصمیم را مشخص میکنند.
کاربرد قطعه
اگر قطعه قرار است بار مکانیکی تحمل کند، ضربه بخورد یا در دمای بالا کار کند، FDM با متریال مهندسی انتخاب درستی است. قطعات رزینی در برابر ضربه شکنندهترند و در نور مستقیم آفتاب به مرور تغییر خواص میدهند.
در مقابل، اگر قطعه یک ماکت نمایشی، مدل ریختهگری یا قطعهای با جزئیات زیر یک میلیمتر است، رزین نتیجهای میدهد که با FDM قابل دستیابی نیست.
اندازه قطعه
محدوده ساخت پرینترهای رزینی معمولاً کوچکتر است. قطعات بزرگتر از حدود ۳۰ سانتیمتر یا باید تکهتکه تولید و مونتاژ شوند، یا به سراغ FDM بروید. تکهکردن قطعه همیشه بد نیست — گاهی کیفیت سطح بهتری هم میدهد، چون میتوان هر تکه را در جهت بهینه چید.
کیفیت سطح مورد نیاز
خطوط لایه در FDM با چشم دیده میشوند و برای رسیدن به سطح صاف، سنباده و پرایمر لازم است. اگر قطعه رنگ میشود، این هزینه را در محاسبه بیاورید. رزین سطح تقریباً صافی میدهد که با سنباده سبک آماده رنگ است.
جمعبندی ساده: قطعه کاربردی و بزرگ یعنی FDM، قطعه دقیق و نمایشی یعنی رزین. اگر قطعه هر دو ویژگی را میخواهد، معمولاً بهترین راه تولید مدل مستر با رزین و سپس قالبگیری سیلیکونی است.